czw. 19.06.1986, g. 9

– Co to było?

† Byłaś ze Mną przez chwilę – bardzo blisko.

– Składałam u Twych stóp moją bezsilność i moją miłość.

† A Ja cieszyłem się tobą, przyjaciółko Moja.

– Czym wypełnić ten dzień?

† Miłością ku Mnie.

– Co robić?

† Wszystko to, co powinnaś – w zjednoczeniu ze Mną. Pójdziemy razem przez ten dzień.

– Dziwne to wszystko, co dzieje się w moim życiu...

† Nie mów tak. To normalne. Tak powinno być ze wszystkimi, ale nie chcą. Czy wiesz, jakie piękne byłoby życie ludzi, gdyby ofiarowali Mi swoją miłość? Tyle mam dla nich łask, a nie mogę rozdać. 

Oni wolą sami siebie uszczęśliwiać, i spójrz, co im z tego wychodzi: tyle nieszczęść i zła. A cóż dopiero będzie, gdy wypełni się miara, gdy zło będzie niszczone wszędzie i w każdym.

Im kto bardziej przylgnął do zła, tym większego bólu zazna. I jeśli nie zawoła do Mnie, pozostanie z tym bólem i jeszcze większym na zawsze. 

Bądź przy Mnie. Bądź dobra i czuła tak, jak dziś. Potrzebna Mi ludzka czułość, a tak niewiele jej zaznaję. Staraj się zrozumieć serce Boga. Ono potrzebuje miłości, bo nią się odżywia. Ja was karmię Moją miłością nieustannie, dzięki temu istniejecie. Ale żeby istnienie było pełne[,] potrzebna jest relacja dwustronna. Musimy nawzajem karmić się Miłością. Wtedy będzie niebo i nieważne, na którym świecie. 

Miłość jest niebem. Masz je w swym sercu. Spójrz: jest naprawdę, ze wszystkimi świętymi i aniołami. Z Trójcą Świętą. Bo dusza przez Miłość jednoczy się z Bogiem, a w Nim jest wszystko. Miłość jest bramą, która otwiera twoją duszę i łączy z niebem i wszystkimi, którzy tam są. 

Daj Mi swoją miłość, przyjaciółko Moja, i pójdź ze Mną...