N. 17 VIII 86, g. 7
– Wczoraj popełniłam błąd…
† Został ci wybaczony, bo żałowałaś.
– Dlaczego go popełniłam?
† Abyś bardziej panowała nad swymi odruchami w wypowiedziach i nie popisywała się swoją błyskotliwością.
Nie wszystko, co człowiek wie i potrafi, powinien natychmiast demonstrować innym. Może kogoś to peszyć i zamykać, lub nawet powodować kompleks, albo urazić.
Nadmierna błyskotliwość i popisywanie się jednych jest przyczyną przesadnego wyhamowania i nieśmiałości drugich.
– Czy ja mam tendencję do popisywania się, czy raczej to drugie?
† I jedno, i drugie, zależnie od otoczenia. Niekiedy masz chęć dominowania wobec tych, wobec których możesz. Nieśmiałość ogarnia cię wobec silniejszych od ciebie pod tym względem.
† Motywem takiej postawy jest nadmierna miłość własna. Raz, by zaimponować, innym razem, by nie skompromitować się. Zniewala cię nadmierna wrażliwość pod tym względem.
– Co robić, by to zmienić?
† Nie myśleć o sobie i mniej zważać na to, co myślą o tobie inni. Ważne jest, co Ja myślę o tobie. A Ja i tak wiem wszystko, niezależnie od tego, jaką zaletę czy wadę twoją w danej chwili dostrzegło twoje otoczenie.
Bądź więc całkiem naturalna i otwarta. Motywem postępowania wobec ludzi powinna być miłość do nich – a przynajmniej życzliwość. Liczenie się z ich wrażliwością i możliwościami. A więc za życzliwością powinna iść cierpliwość, łagodność, zrozumienie, uczynność.
– Czy wiele mi brak?
† W porównaniu z innymi może niewiele. Ale takich porównań nie należy robić. W ogóle nie należy oceniać siebie, porównując się z innymi.
Punktem odniesienia – właściwym – są Moje dary, jakie w tobie złożyłem i możliwości, jakie ci stwarzam.
Zastanów się nad tym i zbadaj, jak to wszystko wykorzystujesz, by służyć innym; by kształtować swój stosunek do ludzi, do siebie, do Mnie.
Obdarzyłem cię wyjątkowym darem rozmowy ze Mną. Możesz o wszystko pytać, radzić się. W jakim stopniu to wykorzystujesz, by budować dobro w sobie i w innych?
– Nie wiem. Ale mam poczucie winy…
† Zamień je na służenie innym przy każdej okazji. Na dostrzeganie ich potrzeb i świadczenie pomocy.