N. 7 XII 86, g. 22

– To zbliżanie się do Ciebie, Jezu, jest jak gdyby jednocześnie w czasie i w przestrzeni.

† Bo jest to jeden wymiar… określający twój rozwój od punktu zaistnienia do spotkania w Moim domu. Czasoprzestrzeń – to dobre określenie. We wszystkim jest jedność. Wszystko jest jednością i jest doskonałe w swej prostocie. Człowiek widzi tylko fragmenty pooddzielane czasem i przestrzenią.

†* Zmysły ciała sprawiają, że tak widzi. Jeśli ktoś jest zjednoczony ze Mną, jest mu dane dostrzegać bezpośrednio, w różnym stopniu jasności, zależnie od łaski, jaką otrzymuje. Łaska nie jest nagrodą, a dolegliwości życia nie są karą. Wszystko jest Moją pomocą w rozwoju. Wielkość i jakość tej pomocy jest wypadkową pomiędzy pragnieniem człowieka a tym, co jest mu potrzebne w drodze do doskonałego zjednoczenia ze Mną. Spełnianie Mojej woli jest zbieżnością pragnień człowieka i drogi, jaką mu przygotowałem. Wtedy realizuje się szansa osiągnięcia pełni rozwoju i zjednoczenia ze Mną.

– Czy jest możliwe nieustanne czuwanie?

† To jest ideał, do którego trzeba nieustannie dążyć, mobilizując wszystkie swoje ludzkie siły. Moja pomoc będzie proporcjonalna do twojego wysiłku. A ten wysiłek to ciągłe wołanie o Moją pomoc. Jak widzisz, wszystko sprowadza się do dziecięcej ufności i oddawania Mi każdej chwili życia ze wszystkim, co ona przynosi. Taką treść zawiera w sobie słowo „czuwajcie” i to jest najdoskonalsza droga rozwoju – całkowite ogołocenie się i doskonała ufność.

– Cień lęku pojawił się we mnie: czego zażądasz i czy sprostam?

† Pytanie twoje świadczy o braku ufności. Proś o nią i nie ustawaj. Dam ci ją.