śr. 2 IX 87, g. 10:40

– Czego pragniesz ode mnie dziś, Panie?

† Wierności.

– Trudno będzie, bo myśli uciekają do nikąd.

† Oddawaj Mi ten trud, roztargnienia, tęsknotę. Wszystko przeżywam razem z tobą. Pragnę, abyś była tego świadoma.

– Ucz mnie tego wszystkiego, co jest potrzebne, abym zupełnie przylgnęła do Ciebie.

† Uczę. Nie myśl o swym postępie – myśl o Mnie.

– Płakać można nad swą bezsilnością, ale do tego też potrzeba siły.

† Twoje poczucie bezsilności porusza Moją moc, by cię ogarnąć i napełnić. Pozostań bezsilna, aby Moja moc mogła objawić się w tobie.

– Widzę swą nieudolność i nic nie potrafię zmienić. Nawet wołać do Ciebie nie potrafię.

† Pozostań taka przy Mnie. Kocham twoją słabość i twoją niemoc. Kocham cię taką, jaka jesteś. Pozostań taka, bym Ja mógł dowolnie cię przemieniać. Bym mógł cię wypełniać. Jeśli pragniesz otrzymać Moją moc, musisz stanąć przede Mną w zupełnej słabości i zupełnym ogołoceniu z wszelkich złudzeń. Musisz uświadomić sobie swoją ludzką nicość przede Mną, który cię stworzyłem i pragnę nadal stwarzać. Bądź niczym, abym Ja mógł uczynić cię wszystkim we Mnie.

Iz 41,17-18 | Cuda nowego wyjścia
Nędzni i biedni szukają wody, i nie ma! Ich język wysechł już z pragnienia. Ja, Pan, wysłucham ich, nie opuszczę ich Ja, Bóg Izraela. Każę wytrysnąć strumieniom na nagich wzgórzach i źródłom wód pośrodku nizin. Zamienię pustynię na pojezierze, a wyschniętą ziemię na wodotryski.

– Kim my jesteśmy, że takie rzeczy mówisz do nas, Panie?

† Moimi dziećmi umiłowanymi, którym dałem szczególne posłannictwo. I do wypełnienia którego przygotowuję. Pierwszym etapem tego przygotowania jest ofiara z siebie do zupełnego ogołocenia i unicestwienia egoizmu. Potem dopiero rozbłyśnie Moja moc, która będzie jak słońce i rozjaśni wszelki mrok. Z nią pójdziecie leczyć i zbawiać, bo wówczas Ja będę w was i Ja to wszystko uczynię.

Iz 41,20
Ażeby widzieli i poznali, rozważyli i pojęli wszyscy, że ręka Pańska to uczyniła, że Święty Izraela tego dokonał.